آشنایی با جوشکاری

جوش فرآیند پیوند دائمی دو یا چند قسمت فلزی با ذوب کردن هر دو ماده است. مواد مذاب به سرعت خنک می شوند و دو فلز به طور دائم اتصال می یابند. جوشکاری نقطه ای و جوشکاری خطی دو روش بسیار محبوب برای قطعات فلزی ورقی است.

جوشکاری نقطه ای عمدتا برای اتصال قطعاتی است که به طور معمول تا ۳ میلیمتر (۰٫۱۲۵ اینچ) ضخامت دارند.
قطر جوشکاری نقطه ای از ۳ میلی متر تا ۱۲٫۵ میلی متر (۰٫۱۲۵ تا ۰٫۵ اینچ) است.

انواع فلزات برای جوشکاری

فولاد کم کربن مناسب برای جوش نقطه ای است. فولاد دارای محتوای کربن بیشتر یا فولادهای آلیاژی، جوش های سختی را تشکیل می دهند که شکننده هستند و می توانند شکسته شوند. این روند را می توان با کمک گرم کردن و سرد کردن ماده به منظور بهبود خاصیت سختی و قابلیت ارتجاعی کاهش داد.

فولاد زنگ نزن آستنیتی در سری های ۳۰۰ می تواند همانند فولاد زنگ نزن فریتی جوشکاری نقطه ای شود. فولادهای زنگ نزن مارتنزیتی مناسب نیستند چون خیلی سخت هستند.

آلومینیوم ها را می توان با استفاده از برق با ولتاز بالا و سطوح آزاد اکسید بسیار پاک جوش نمود. به منظور تمیز کردن سطح بدون اکسید، هزینه های اضافی (که می تواند با فولاد کم کربن پیشگیری شود) را افزایش دهید.

با توجه به خواص مختلف ذوب و هدایت های حرارتی، مواد متفاوتی را نمی توان جوش نقطه ای داد. جوشکاری فولاد صفحه بندی شده ویژگی های پوشش را بر می گیرد. فولادهای صفحه بندی شده نیکل و کروم نسبتا آسان جوش نقطه ای داده می شوند، در حالی که آلومینیوم، قلع و روی نیاز به آماده سازی ذاتی فلزات پوششی دارند.